22 september

Blog van Margot: Everything we see is a perspective

Als specialist ouderengeneeskunde werk ik in een hospice. Hier sta ik regelmatig aan een sterfbed. En dat blijft voor mij toch steeds weer heel bijzonder.

Laatst was ik bij meneer Verschuren*, een man van bijna 90 jaar. Ik schatte in dat hij hooguit nog enkele dagen te leven zou hebben. Toen ik zijn kamer binnenkwam zag ik zijn echtgenote, zoon en dochter rond het bed zitten. Ik zag dat meneer Verschuren zijn ogen even opende toen ik hem aanraakte en aan hem vroeg hoe het met hem ging, maar hij was te zwak om nog antwoord te kunnen geven. Zijn gezicht maakte een ontspannen indruk. Zijn ademhaling was regelmatig. Hij leek geen pijn te hebben en hij lag er rustig bij.

De verpleegkundige vertelde dat meneer Verschuren steeds minder aanspreekbaar was en dat hij nog nauwelijks dronk. Ze zag geen angst of onrust. Tekenen van pijn had ze alleen in de ochtend tijdens de verzorging gezien. Vanaf nu zou ze hem extra pijnmedicatie geven.

Ik vroeg aan zijn dochter hoe zij vond dat het met vader ging. Wat zag zij? Ze was er al de hele dag en zag dat haar vader rustig was en dat hij achteruitging. Ze concludeerde: ‘het is goed zo.’ Zijn zoon dacht er anders over. Hij dacht dat zijn vader het moeilijk had, hij zag een angstige blik in zijn ogen. Of ik daar niet iets aan kon doen.

Ik stelde dezelfde vraag aan de echtgenote van meneer Verschuren, met wie hij al 60 jaar getrouwd was. Zij was erg verdrietig: ‘Ik zie een lijdensweg. Laat hem alsjeblieft rustig inslapen, dit heeft hij niet verdiend…’

Kennelijk hebben we allemaal wat anders gezien. Dat ervaar ik vaak, erg wonderlijk en boeiend vind ik het! Allemaal kijken we door onze eigen bril. We nemen onze eigen bagage en emoties mee. Hebben onze eigen opvattingen en verwachtingen. We hebben ons eigen verhaal.

Als specialist ouderengeneeskunde is het mijn taak en uitdaging om deze verschillende blikken, emoties, opvattingen, verwachtingen en verhalen te horen, herkennen én te wegen. Want dan pas kan ik een goed besluit nemen over de zorg en behandeling: passend bij de patiënt, gedragen door betrokkenen.

Hoe ging het vervolgens verder met meneer Verschuren? We besloten hem medicatie te geven om de angst te verlichten, ook al weet ik niet of hij echt angstig was. Ik ben naast zijn echtgenote gaan zitten. We hebben gesproken over afscheid nemen van je geliefde. Over de pijn en het verdriet. We waren ook af en toe stil. Samen keken we naar haar man. Het was goed zo.

 

*I.v.m. privacy zijn de naam, leeftijd en gezinssamenstelling van meneer Verschuren verzonnen

 

 

Deel dit artikel: