Sollicitatieprocedure opleiding specialist ouderengeneeskunde geopend!

Is je interesse gewekt om specialist ouderengeneeskunde te worden? Dan kun je tot 13 november solliciteren naar een opleidingsplaats! De opleiding gaat van start op 1 maart 2018.

Over de opleiding

De opleiding tot specialist ouderengeneeskunde duurt drie jaar. Je kunt de opleiding in deeltijd doen. Ook kun je vrijstellingen krijgen op basis van je werkervaring en competenties. De opleiding bestaat uit vier dagen praktijk en één dag cursorisch onderwijs. Je doet op vier plekken praktijkervaring op: een verpleeghuis, GGZ-instelling, ziekenhuis en een keuzestage.

Opleidingsinstituten

Nederland telt drie opleidingsinstituten die de postacademische opleiding tot specialist ouderengeneeskunde aanbieden: GERION (locaties op VUmc, Amsterdam, en UMCG, Groningen), VOSON (Radboudumc, Nijmegen) en LUMC (Leiden). SOON staat voor Samenwerkende Opleidingen tot specialist Ouderengeneeskunde Nederland en is een initiatief van deze drie opleidingsinstituten. SOON faciliteert en stimuleert de samenwerking tussen de instituten. Ook de sollicitatieprocedure voor de opleiding verloopt via SOON.

Solliciteren?

Solliciteer nu naar een opleidingsplaats voor de opleiding tot specialist ouderengeneeskunde!

Blog van Doede: Wat bezielde je om dokter te willen worden?

Je hebt gekozen voor de studie geneeskunde. Kennelijk wilde je dokter worden. Ga even terug in de tijd en sta eens stil bij wat voor jou de belangrijkste motieven waren om dokter te willen worden. Wat bezielde je? Wilde je misschien veel geld verdienen? Nee, waarschijnlijk was dat niet doorslaggevend: dan had je wel gekozen voor het zakenleven. Wilde je misschien blindelings protocollen opvolgen? Vast niet: daar is weinig uitdagends aan. Wilde je je werkzame leven wijden aan administratie? Vermoedelijk ook niet. Idealen Waarschijnlijk wilde je vooral arts worden vanwege je idealen, omdat je hield van menselijk contact, omdat je geboeid was door het menselijk lichaam, omdat je de geneeskunst wilde beheersen. En omdat je jouw talent ten dienste wilde stellen van hulpbehoevende mensen. Heb ik het juist? Menselijke maat Zoals je weet is er de laatste decennia veel veranderd in de gezondheidszorg. De voortschrijdende wetenschap en technologie hebben geweldige ontwikkelingen mogelijk gemaakt. Tegelijkertijd wijzen critici steeds vaker op minder mooie ontwikkelingen. Bijvoorbeeld op het doorschieten van de evidence based medicine in een vergaande protocollisering. En op het wantrouwen van de zorgverzekeraars, die de artsen bestoken met afvinklijstjes onder het mom van "kwaliteit". Op de huisartsen van wie het werk steeds complexer wordt, maar die desondanks worden geacht hun volledige consult in 10 minuten tijd te doen. De kritieken komen voortdurend op hetzelfde neer: de menselijke maat raakt zoek. Artsen lijken steeds minder ruimte over te houden om te doen waarvoor zij ooit bezieling voelden. Neologismen De pogingen om de menselijke maat weer terug te krijgen in de gezondheidszorg, gaan gepaard met hippe neologismen. Denk aan shared decision making, advance care planning en zinnige en zuinige zorg. Opvallend stil Temidden van alle tumult blijft het vanuit de specialisten ouderengeneeskunde opvallend stil. Dat komt misschien doordat specialisten ouderengeneeskunde buitengewoon fatsoenlijke en bescheiden mensen zijn. Maar het komt wellicht ook doordat de geschetste ontwikkelingen niet zo spelen binnen het specialisme ouderengeneeskunde. De meeste zorg in het verpleeghuis wordt namelijk nog gewoon door de overheid betaald (vanuit de Wlz) en niet door de zorgverzekeraars. Het werk van een specialist ouderengeneeskunde is over het algemeen niet zo protocollair. En de meeste specialisten ouderengeneeskunde kunnen nog gewoon zelf bepalen hoe zij hun tijd over de patiënten verdelen. Vanzelfsprekend Tegelijkertijd is het binnen het specialisme ouderengeneeskunde altijd al volstrekt vanzelfsprekend geweest om zinnige en zuinige zorg te leveren. Om rekening te houden met de wensen van de patiënt en de naastbetrokkenen. En om lastige gesprekken over de toekomst niet uit de weg te gaan. Ook toen daar nog geen hippe woorden voor bestonden. Ontdek het zelf! Wat ik kwijt kan in mijn werk binnen het specialisme ouderengeneeskunde, is exact datgene wat mij ooit bezielde om arts te willen worden. Zou dit ook voor jou kunnen gelden? Dan nodig ik je van harte uit om eens een dagje mee te kijken met mij of met één van mijn collega's!    

Blog van Anne: Wat doet de specialist ouderengeneeskunde? Leer hoe jij kwaliteit van leven bespreekt met je oudere patiënten

Het is een zondagavond met rode wijn en paprikachips. Ik werk aan de revisie van mijn wetenschappelijk artikel. Het gaat over een onderwerp dat me niet loslaat: kwaliteit van leven bij verpleeghuisbewoners met dementie. Het was een abstract begrip tijdens mijn coschappen, die kwaliteit van leven. Ik hoorde de term in het verpleeghuis voor het eerst. Ik begreep dat het belangrijk was bij ouderen en vond het direct interessant. Maar hoe krijg ik een beeld van de kwaliteit van leven van mijn patiënt? Hoe maak ik dit bespreekbaar? Ik had geen idee. Het gesprek starten over kwaliteit van leven bij je oudere patiënten Van specialisten ouderengeneeskunde leerde ik hoe je het gesprek start over kwaliteit van leven. Inmiddels heb ik hierin mijn eigen vragen en stijl ontwikkeld. Ik stel de vragen aan patiënten in het verpleeghuis, maar zeker ook aan hun families en aan de verzorgenden en verpleegkundigen. Ziet iedereen hetzelfde? Of iets anders? Soms stel ik maar één vraag, soms meerdere. Soms een eenvoudige vraag, soms een moeilijkere. Afhankelijk van wat de patiënt begrijpt en wat ik wil weten. Dit zijn negen vragen die ik regelmatig gebruik. Ken jij er nog meer? Hoe is het met u? Hoe vindt u het hier? Wat zijn de mooie momenten? Zijn er mooie momenten? Waar geniet u het meest van? Hoe ziet een fijne dag er voor u uit? Wat is voor u belangrijk in uw leven? Wat voor cijfer geeft u uw leven, van 0 tot 10? Hoe ziet u de toekomst? Een van de taken van de specialist ouderengeneeskunde: kwaliteit van leven meewegen bij belangrijke behandelbeslissingen Ik gebruik de antwoorden bij belangrijke behandelbeslissingen. Wat doen we wel en wat niet meer in diagnostiek en behandeling? Zeker bij ouderen kom ik voor lastige dilemma’s te staan. De lastigheid zit ‘m in de complexiteit van oudere patiënten. Die complexiteit komt door een waslijst aan voorgeschiedenis en pillen. Ongetwijfeld heb je zo’n waslijst wel eens gezien. Met ziektes en pillen die elkaar in de weg zitten door hun verschillende behandeldoelen. Ook komt die complexiteit door een wankel evenwicht (letterlijk danwel figuurlijk) waarbij ouderen snel uit balans raken. Op zo’n moment helpt kwaliteit van leven mij bij het richting geven aan die lastige behandelkeuzes. Ik voel geen succes wanneer ik alleen een ziekte goed behandel. Ik voel dit succes pas wanneer mijn handelen (of niet handelen) past bij de kwaliteit van leven van de patiënt. Pas dan heeft wat ik doe echt waarde voor mijn patiënt. Dokter, wat zijn de fijne momenten van jouw dag? Tot slot een advies. Stel deze kwaliteit-van-leven-vragen ook eens aan jezelf. Of je nu coassistent, basisarts of geneeskunde student bent. Misschien helpt het je bij je beroepskeuze. Waar word jij blij van? Wat zijn de fijne momenten van je dag? Denk er goed over na, volg vooral je gevoel. Bedenk wat voor dokter jij wil zijn. De antwoorden op mijn vragen helpen je daar hoop ik bij. Stuur me een berichtje voor een meeloopdag als je wilt zien wat mijn werk als specialist ouderengeneeskunde precies inhoudt. Je bent welkom! Via ouderengeneeskunde.nu

Ouderen in verpleeghuis voelen zich vaak gelukkig

Het beeld over ouderen in verpleeghuizen is niet altijd even positief. Zo zouden ze een mensonwaardig bestaan leiden. De Volkskrant gaat hier tegenin: de krant besteedde afgelopen weekend in de bijlage uitgebreid aandacht aan hoe het óók kan. Dolgelukkig in een verpleeghuis, het kan dus wel! Dat het verpleeghuis zo’n zwart en negatief imago heeft, komt volgens specialist ouderengeneeskunde Paul van Houten van het Zonnehuis deels doordat de media misstanden en incidenten in de ouderenzorg uitvergroten, vertelt hij in Volkskrant. Recent maakte het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) bekend dat een kwart van de ouderen in verpleeghuizen nooit buiten komt. Van Houten vindt dat niet zo gek: 'Doordat mensen lang thuis moeten blijven wonen, komen ze pas in het verpleeghuis als ze ernstig ziek zijn. Gemiddeld hebben ze dan nog een levensverwachting van acht maanden. Die zieke en vatbare ouderen naar buiten brengen, is in veel gevallen niet zo'n goed idee.' 62% voelt zich gelukkig Maar er is nog een andere kant die we minder vaak horen: 'Er zijn mensen die juist opknappen in een verpleeghuis. Als ze hulp nodig hebben, is er altijd iemand in de buurt. Dat geeft een gevoel van geborgenheid’, zegt Van Houten in De Volkskrant. Dat blijkt ook uit het nieuwste onderzoek van het SCP, dat het bureau vorige week publiceerde. Dat rapport, Gelukkig in een verpleeghuis? Ervaren kwaliteit van leven en zorg van ouderen in verpleeghuizen en verzorgingshuizen, laat zien dat 62 procent van de ondervraagde bewoners zich (erg) gelukkig voelt. Slechts 10 procent voelt zich ongelukkig of zeer ongelukkig. Sterker nog: het aandeel gelukkigen neemt toe met elk jaar dat mensen in het verpleeghuis verblijven. Dolgelukkig wonen én werken in een verpleeghuis, het kan beide! Wil je meelopen met een specialist ouderengeneeskunde? Meld je dan aan! Het hele artikel van De Volkskrant is hier te lezen. Helaas is het voorlopig alleen beschikbaar voor abonnees.

Het verpleeghuis is het einde!

Freya Angenent en Lauke Bisschops, beide aios, vinden dat Nederlanders vaak een te negatief beeld hebben van verpleeghuizen. En dat willen ze veranderen! Om te laten zien hoe goed ouderen het hebben in een verpleeghuis besloten ze hen aan het woord te laten. Hun boek, Het verpleeghuis is het einde!, kwam begin oktober uit. Het eerste exemplaar werd uitgereikt aan demissionair staatssecretaris Van Rijn. In het boek komen niet de verzorgenden en naasten aan het woord, maar de bewoners zelf. In 40 portretten krijgt de lezer een uniek kijkje in het verpleeghuis. En naast de vele positieve verhalen is er ook ruimte voor verbeterpunten. Het gebrek aan tijd voor persoonlijke aandacht blijft een heikel punt. De bewoners pleiten daarom voor meer tijd en meer knuffels. Hugo Borst en Carin Gaemers schreven het voorwoord van het boek. Ook zij maken zich al langere tijd sterk voor de zorg van kwetsbare ouderen in verpleeghuizen. Boost voor het imago Het boek is bedoeld voor iedereen die met het verpleeghuis te maken heeft of hier nieuwsgierig naar is. Daarmee hebben Freya en Lauke een grote doelgroep: ‘Wij denken en hopen dat dit boek het imago van het verpleeghuis kan verbeteren. En als dat verbetert is dat goed voor de bewoners zelf, omdat zij zich minder in een negatief daglicht gesteld voelen. En we hopen ook dat er dan meer artsen kiezen voor het specialisme ouderengeneeskunde, want ook dat is heel erg belangrijk voor de kwaliteit van de zorg’, vertelt Freya tijdens de lancering. Het boek is via deze website te bestellen.